De krantenkoppen schreeuwden over Napster. Televisieschermen flikkerden met rechtszaken en sluitingen. Te midden van dat lawaai ontstond er een stillere optie voor iedereen die de juridische chaos beu was: Aimster.
Het heeft niet geprobeerd het internet te vervangen. Het reed achterop AOL Instant Messenger (AIM).
Aimster was anders omdat hij zich niet om vreemden bekommerde. Het bekommerde zich om je contactenlijst. Je kon alleen bestanden delen met mensen op je vriendenlijst. U hoeft geen bijlagen meer heen en weer te e-mailen. Geen jacht meer op onbekende leeftijdsgenoten in een leegte. Gewoon rechtstreekse overdrachten tussen mensen die u al kende.
Het juridische schild van bekendheid
Het aantal Napster-gebruikers liep in de tientallen miljoenen. Toen u verbinding maakte, zendt u in feite uw bibliotheek uit naar alle anderen in het netwerk. Uw bestanden waren zichtbaar. Je privacy bestond niet.
Aimster heeft het script omgedraaid.
Je hebt alleen gedeeld met mensen die je vertrouwde. U zocht alleen naar bestanden van gebruikers die u expliciet had toegevoegd. Als ze niet op je AIM-vriendenlijst stonden, konden ze je niet zien. Je kon ze niet zien. Het was een ommuurde tuin van vertrouwen.
Deze beperking was geen bug. Het was een kenmerk. Het bood een laag van juridische bescherming die Napster nooit zou kunnen bieden. Je verspreidde geen auteursrechtelijk beschermde muziek onder de massa. Je leende een cd uit aan een vriend. Of een recept delen. Of stuur een foto in hoge resolutie.
Is dit het volgende grote ding?
Het direct delen van bestanden was misschien wel de geweldige applicatie waar iedereen op zat te wachten. Stel je voor dat je een videobestand van 50 megabyte naar je broer stuurt zonder te wachten tot je e-mailserver het accepteert. Stel je voor dat je kunstwerken deelt met een collega zonder kosten voor cloudopslag.
Aimster heeft dat mogelijk gemaakt. Het was beheersbaar. Het was beperkt. En voor velen was dat precies wat ze wilden.
U hoefde geen AOL-abonnee te zijn om het onderliggende AIM-protocol te gebruiken. Als je de klant had, had je de macht. Het netwerk was zeker kleiner dan dat van Napster. Maar het risico? Aanzienlijk lager.
De muziekindustrie haatte Napster. Ze hadden minder reden om tegen Aimster te vechten. Hoe klaag je tenslotte iemand aan omdat hij alleen bestanden deelt met zijn directe omgeving?
Het was niet perfect. De technologie was onhandig. De gebruikerservaring was gevarieerd. Maar het werkte.
“Aimster-gebruikers kunnen alleen zoeken of door anderen worden gezocht die op hun AIM-vriendenlijst staan.”
Het tijdperk van open, ongereguleerde bestandsdeling eindigde. Aimster liet ons zien wat er daarna kwam. Een netwerk gebouwd op identiteit. Op vertrouwen. Over de mensen die je echt kent.
We hebben cloudopslag. We hebben streaming. Wij hebben gemak. Maar heel even hadden we iets anders. Een manier om te delen zonder angst.
Heeft het geduurd? Nee.
Maar het bewees dat mensen controle wilden. Ze wilden beslissen wie hun bestanden ziet. Geen server. Geen bedrijf. Hen.
De instrumenten veranderden. Het gedrag deed dat niet.
