Ken Paxton won de nominatie. Dat was onvermijdelijk gezien het primaire electoraat, maar nu bieden de algemene verkiezingen iets zeldzaams. Een theologische strijd.
Hij neemt het op tegen James Talarico.
De Democraat. De presbyteriaanse seminarist. In een tijdperk waarin ‘christelijk’ vaak als afkorting voor ‘republikeins’ wordt gelezen, is het ongebruikelijk om een democratische kandidaat te hebben die bereid is theologie te beargumenteren. Talarico dwingt dat verhaal te buigen.
Hier is hoe het kapot gaat.
- Paxton vertegenwoordigt een vorm van christendom die op zoek is naar macht. Het is luidruchtig, legalistisch en steeds autoritairder. Hij wil de Bijbel in de klaslokalen en de Tien Geboden in de gangen.
- Talarico vertegenwoordigt een christendom van ‘radicale liefde’. Het is stiller, economischer en zeer kritisch tegenover de rijke elite.
Ze vechten niet alleen voor een zetel in de Senaat. Ze vechten nog steeds om de betekenis van het woord.
Radicale liefde versus Bijbels gezag
Talarico komt uit de Presbyterian Church (VS). Aan de rechterkant is deze groep praktisch ketterij. Zij wijden vrouwen. Ze verwelkomen LGBTQ+ mensen. Ze noemen het ‘wakker’, en ze grijnzen.
Talarico verstopt zich niet. Hij leunt erin.
“Liefde is de sterkste kracht in het universum.”
Hij zegt dit terwijl hij op podia staat en mensen probeert te verenigen. Hij valt Donald Trump niet aan met de standaard Democratische woede. In plaats daarvan richt hij zich op oligarchen. De corrupte elite. Hij stelt dat waar geloof religie niet als wapen kan gebruiken om buren schade te berokkenen.
Dit brengt hem op gespannen voet met het kamp van Paxton. Paxton is een christelijk-nationalist. Hij gelooft dat de VS op unieke wijze door God gezegend is. Hij wil dat de bijbelse moraal het burgerlijk recht dicteert.
“Onze natie werd gegrondvest op de rots Bijbelse Waarheid.”
Paxton zegt dat we aan het zinken zijn. Hij wil gebed op openbare scholen. Hij wil dat de staat actief een specifieke christelijke ethiek bevordert. Talarico wijst op de hypocrisie. Deze politici willen een christelijke natie totdat Jezus zegt dat je de armen moet voeden of de zieken moet helpen.
“Het lijkt erop dat ze onze wetten willen baseren op de Bijbel totdat ze de woorden Jezus lezen.”
Het is een scherp onderscheid. Talarico verdedigt de seculiere regering niet zoals een atheïst dat zou doen, maar als een christen die de Bijbel ziet als een oproep tot gerechtigheid.
Republikeinen zullen hem hameren. Abortus. LGBTQ-rechten. Dit zijn traditionele wigproblemen. De staat van dienst van Talarico is duidelijk en druist in tegen de conservatieve kant van de staat. Hij heeft geen verdediging tegen deze feiten. Daarom zoekt hij een andere invalshoek.
De ethische valkuil
Is Ken Paxton een christen?
De vraag gaat niet over zijn stemmen. Het gaat over zijn leven.
Paxton lijkt op Donald Trump. Beschuldigd van overspel. Zijn vrouw noemde ‘bijbelse gronden’ om hem te verlaten. Aangeklaagd wegens effectenfraude. Beschuldigd van corruptie. Hij heeft de fraudezaak afgehandeld. De afzetting eindigde in vrijspraak. Maar de vlek blijft.
Talarico noemt hem moreel ongeschikt.
‘Hij zal in je gezicht tegen je liegen.’
Het is een gewaagde zet. Gebruikmakend van de eigen beschuldigingen van een Republikein tegen hen. Talarico herhaalt Cornyn. Zelfs Cornyn noemde Paxton onethisch. “Ethiek van een stripclubeigenaar.” Het was een primaire aanval. Nu hanteert de Democraat hetzelfde wapen.
Dit weerspiegelt het nationale debat over Trump. Sociaal-conservatieven verdedigen hem. Ze beweren dat resultaten belangrijker zijn dan moraal. Als hij conservatieve rechters benoemt, tellen zijn persoonlijke tekortkomingen niet mee. Paxton vertrouwt op dezelfde logica.
“Elke waarde die ons dierbaar is, behouden.”
Maar sommige conservatieven zijn verdeeld. Jeffrey Blehar, een columnist, noemde Paxton ‘verfoeilijk’. Hij vond Talarico eigenlijk moreel slechter. Omdat hij overtuigingen koesterde die hij als kwaadaardig beschouwde, verkleed als geloof. Anderen zijn het daar niet mee eens. David French prees Talarico omdat hij zich als een christen gedroeg, ondanks dat hij het niet eens was met zijn beleid.
Dus wie heeft gelijk?
De race stelt loyaliteit op de proef. Zullen Republikeinse christenen het schandaal van hun genomineerde negeren om hun politieke stam te redden? Zullen onafhankelijke of gematigde christenen stemmen op de man die daadwerkelijk praat zoals zijn geloof, zelfs als zijn politiek hen angst aanjaagt?
Het is geen zuivere splitsing.
Twee passerende schepen. Of misschien, eindelijk, twee schepen die op elkaar botsen. Het resultaat zou ons kunnen vertellen of geloof over geloof of macht gaat. Waarschijnlijk allebei.
