Parijs heeft zojuist het licht aangedaan voor de negende verjaardag van ‘s werelds grootste startup-campus.
Station F. Het is enorm. Het is luidruchtig. Vroeger was het een treinstation waar niemand iets om gaf. Nu? Het is het zwaartepunt van de Europese technologie. Sinds 2017 heeft de plaats ruim 9.000 bedrijven verwerkt. Hugging Face liep de deuren uit. Pasqal. Pollen-robotica. Het CV leest als een hitlijst.
Maar de cijfers die ze deze week hebben laten vallen, vertellen een ander verhaal dan de hype-machine gewoonlijk draait.
De AI-verschuiving
Alles is tegenwoordig kunstmatige intelligentie.
Station F introduceerde een nieuw programma genaamd F/AI om ervoor te zorgen dat alle grote spelers opdaagden. Mistral AI kwam naar de stad.
De statistieken zijn echter raar.
Zevenenzeventig procent van de bedrijven binnen het bedrijf zegt dat AI hen heeft geholpen minder mensen aan te nemen. Klinkt logisch, toch? Maar wacht. Tweeëntachtig procent van diezelfde bedrijven heeft nog steeds personeel in dienst, of is van plan dat in de komende maanden te doen.
Wil je weten wiens tools ze daadwerkelijk gebruiken? Meestal niet die uit de vallei.
Negentig procent van de teams hier vertrouwt op Claude van Anthropic.
Dat is een enorme omslag. In 2024 organiseerde OpenAI de show op de campus. Anthropic bleef steken op de derde plaats. Nu is Claude de standaard. Het voelt minder als een hulpmiddel en meer als het besturingssysteem om hier dingen te bouwen.
Er vinden ook exits plaats. Dit jaar werd Koyeb, een aluin uit de vorige lichting, opgepikt door Mistral.
Het volgt een patroon. Pollen ging naar Knuffelgezicht. Mithril Beveiliging ging naar H Company. Sonio naar Samsung. Niemand blijft eeuwig onafhankelijk.
De disruptie vergrijzen
Herinner je je het stereotype? De twintigjarige drop-out in een hoodie. Zaken ontwrichten voordat hun kredietgeschiedenis zelfs maar is opgebouwd.
Dat is verdwenen.
De gemiddelde oprichter van Station F is zesendertig en een half jaar oud. Tien jaar geleden? Eenendertig. Eén op de vijf heeft inmiddels een PhD.
De mythe van het nieuwe genie is aan het sterven.
Waarom? Omdat de drempel om binnen te komen moeilijker werd. De ideeën die nu financiering krijgen, hebben diepgaande technische aanpassingen nodig. Je kunt niet meer zomaar een slim idee op een servetje pitchen. Je hebt ervaring nodig. Echte banen. Echte littekens.
Niemand wil een beursgang.
De helft van de oprichters hier verwacht dat hun reis zal eindigen in een overname. Ze kennen het spel.
Slechts 9% droomt ervan om naar de beurs te gaan. Vorig jaar was dat 16%. De IPO-droom is niet alleen stil meer, het is een spookbeeld.
En ze komen niet allemaal uit Parijs.
Ongeveer een derde van de bewoners kwam van elders. Op dit moment delen ruim zestig nationaliteiten dezelfde verdiepingen.
Wie is daar, na de Fransen?
- Marokko
- Duitsland
- Groot-Brittannië
- Algerije
- India
Zeker, de VS is nog steeds het grootste buitenlandse blok. Maar de kaart verspreidt zich.
Verkiezingsangst
Er was een moment.
Toen Station F werd geboren, won Emmanuel Macron zojuist zijn eerste presidentsverkiezingen. Het voelde als een voorteken. Jong. Pro-zakelijk. Toekomstgericht. De lucht rook naar nieuw geld.
Negen jaar later?
De stemming is zwaar.
Volgend jaar zijn de volgende Franse verkiezingen en de oprichters zijn nerveus.
Meer dan de helft van hen noemt de verkiezingen als hun grootste zorg. Niet de economie. Geen talentenoorlog. Politiek.
Voor wie zijn ze bang?
Zevenenveertig procent is het meest bang voor een extreemrechtse overwinning. Vierentwintig procent is bang voor extreem-links.
Het komt op één ding neer: immigratie.
Deze campus is afhankelijk van buitenstaanders. Eén op de drie mensen daar is niet in Frankrijk geboren. Strengere grenzen? Hardere visumregels? Dat doodt bedrijfsmodellen.
Station F heeft het duidelijk gezegd. Een scherpe verandering in het immigratiebeleid is nu de grootste bedreiging voor het opbouwen van een concurrerend bedrijf hier.
Negen jaar later is de plaats groter. Slimmer. Meer technisch.
Maar de toekomst ziet eruit als een gesloten deur.
