Shayla Liefs hier. Invallen voor Sigal met ouderschapsverlof. Het is een traktatie. Ik beantwoord hier vragen om de knopen in de menselijke natuur te ontwarren: psychologie, filosofie, en de rommelige dingen daartussenin. Stuur ze op. Levensproblemen zijn welkom.
Zo komt de brief terecht. Het is zwaar met dat specifieke soort moderne angst. De schrijver houdt ervan om minder online te zijn en zich beter te voelen als hij offline is. Geen Twitter-stress. Geen Bluesky-angst. Gewoon vrede.
Maar dan slaat het schuldgevoel toe. Twee problemen. Eén: het verlaten van de digitale zeepkist voelt onverantwoord. Als je een publiek hebt, voelt het verlaten ervan als een verwaarlozing. Twee: internet betaalt de rekeningen. Of in ieder geval voedt het de niet-professionele schrijfcarrière. Bronnen drogen op als je donker wordt.
Het is een touwtrekken. Blijf en lijd, of vertrek en stagneer. De voordelen van elk zijn reëel. De kosten van elk zijn hoog. Wat te doen?
De vraag is niet of sociale media goed zijn. Het gaat erom of het nuttig voor je is.
Beste Wishfully-Off-the-Off,
Ik voel die spanning. Eind juni begon New York City overal posters te plakken voor de ‘Summer of Ludd’. Offline-evenementen. Een heropleving van de 19e-eeuwse geest tegen machines. Ik ging naar een in Manhattan. Het publiek was niet wat je zou verwachten.
Laten we eerst het woord Luddite verbeteren. Vandaag is het een belediging. Het betekent een koppig persoon die weigert nieuwe technologie te gebruiken. Die zich vastklampt aan kapotte broodroosters. Dat is niet wat het was. De echte Luddieten waren lakenmakers in Engeland. Rijke kooplieden kochten machines. De lonen daalden. De omstandigheden verslechterden. Arbeiders probeerden zich te organiseren. Het mislukte.
Daarom vernielden ze de weefgetouwen. Niet alle technologie. Precies het soort dat hen de vaardigheden ontnam en de macht naar boven concentreerde. Journalist Brian Merchant noemt het gericht geweld tegen uitbuiting. De Britse regering maakte er een halsmisdaad van. Het breken van een machine betekende de dood.
De neo-Luddieten die ik ontmoette, droegen geen hamers. Ze hadden klaptelefoons bij zich.
Op de ‘Luddite Conference on Participatory Futures’ vroeg een organisator de zaal of ze konden bestaan zonder sociale platforms. De zaal zat bomvol. Alleen sta-ruimte. Kinderen van in de twintig, stijlvolle outfits, advies uitwisselen over het verwijderen van accounts. Het antwoord was een luid ja.
Hun argument? De wereld leren is beter offline. Mensen ontmoeten IRL is de werkelijke politiek. Algoritmen bepalen uw realiteit. Persoonlijke relaties hebben geen advertenties. Ze hebben wrijving. Wrijving schept vertrouwen. Vertrouwen zorgt voor beweging.
Ik heb dit getest. Jaren geleden kwam ik mentaal uit de grid. Ik sloot me aan bij een plaatselijke onderlinge hulpgroep. Wij runnen een gemeenschappelijke tuin. We verbouwen honderden kilo’s voedsel voor gratis koelkasten. We onderwijzen voedselrechtvaardigheid en klimaatgeschiedenis.
Ik post er nauwelijks over. Maar ik ken mijn buren. Ik ken lokale politici. Ik voel me actiever dan ooit toen ik op een toetsenbord typte. De tuin geeft niets om mijn betrokkenheidsstatistieken.
Sociale media zijn ook slecht voor het vermogen van je hersenen om van gedachten te veranderen. Denk je dat je trollen converteert met tweets? Dat ben je niet. Onderzoekers van Princeton en Stanford controleerden dit. Ze stelden mensen op Facebook bloot aan tegengestelde opvattingen. Het resultaat? Bijna geen verandering in politiek gedrag.
Slechter. De likes die je krijgt versterken je vooroordelen. Max Fisher’s The Chaos Machine legt het uit. Een like is een dosis dopamine. Het geeft aan dat je gelijk hebt. Jij verdubbelt. Tegenspraak leidt tot verdediging, niet tot debat. Je wordt extremer. De andere persoon doet dat ook. Twee kanten graven zich in. Niemand beweegt.
Klinkt dat als vooruitgang?
Ik zeg niet: stop met alles. Er zijn menselijke redenen om te blijven. Een paradox. Mobiele connectiviteit zorgt ervoor dat we iedereen kunnen bereiken, maar toch voelen we ons geïsoleerd. Ik hou ervan om foto’s te zien van de baby van mijn verre vriend. Ik vond het leuk om trouwfoto’s te plaatsen.
Maar ik beheer nu meedogenloos. Alleen echte vrienden. Alleen mensen die ik mis. Instagram is nu een galerij van dierbaren, geen slagveld. Het brengt vreugde in plaats van afgunst.
Als uw gebruik van sociale media u ellendig maakt, luister dan. Dat signaal is belangrijk. Mensen die al depressief of eenzaam zijn, zinken vaak dieper met elke boekrol.
Context telt ook. Scrollen in de natuur? Slecht voor je ziel. Scrollen tijdens het woon-werkverkeer of omringd door mensen van wie je houdt? Alleen. Vijf minuten alleen scrollen? Minder schadelijk. Grote mijlpalen delen? Goed voor geluk.
Misschien het digitale terugwinnen voor het intieme. En breng het activisme naar de straat. Of het park. Of de keukentafel.
Bill Hartung, een politicoloog, verwoordde het het beste. Toen iemand vroeg hoe je het gebruik van sociale media zonder schuldgevoel kunt verminderen, zei hij dat het niet om wilskracht gaat. Het gaat om ontwerp.
“Ik denk dat we het echte leven gewoon aantrekkelijker moeten maken.”
De Luddite-beweging van vandaag is zachtaardig. Geen kapotte weefgetouwen. Geen gevangenisstraffen. Gewoon een suggestie dat de werkelijkheid levendiger is als je haar daadwerkelijk aanraakt.
Investeer in de toekomst door daarin aanwezig te zijn. Zelfs maar een klein beetje.
Bonus: wat ik lees
