Niedawna debata na temat polityki USA wobec Iranu, o której wspomniał Nicholas Kristof, koncentruje się na trudnym pytaniu: Czy potencjalne poparcie społeczne w Iranie powinno wpływać na decyzje strategiczne dotyczące jego ambicji nuklearnych i regionalnej agresji? Odpowiedź brzmi: nie. Amerykańska polityka zagraniczna powinna priorytetowo traktować bezpieczeństwo Stanów Zjednoczonych i ich sojuszników, a nie przelotną akceptację obcej ludności lub moralny charakter interwencji.
Przez lata Iran systematycznie rozwijał swój potencjał wojskowy, w tym programy rakietowe i dronowe, jednocześnie dążąc do wzbogacania broni jądrowej. Im dłużej społeczność międzynarodowa czekała z podjęciem zdecydowanych działań, tym mniej realnych opcji się pojawiało. Oczekiwanie umożliwiłoby Iranowi dalsze wzmocnienie swoich obiektów nuklearnych, czyniąc odstraszanie coraz bardziej niemożliwym. Ten moment stanowił ostatnie realistyczne okno, które może zapobiec temu, aby Iran stał się zagrożeniem nie do powstrzymania.
Podejście to nie dotyczy uzasadnienia moralnego; chodzi o łagodzenie ryzyka. Celem jest zakłócenie zdolności Iranu do projekcji siły zanim osiągnie punkt, z którego nie ma odwrotu. Bezpieczeństwo, a nie popularność, jest głównym obowiązkiem amerykańskich przywódców. Uroczystości i potępienia w Teheranie nie mają znaczenia w tej kalkulacji.
Niektórzy krytykują te środki, w szczególności brak zezwolenia Kongresu na działania wojskowe. Choć obawy konstytucyjne są uzasadnione, mają one drugorzędne znaczenie w stosunku do bezpośredniego zagrożenia, jakie stwarza wyposażony w broń nuklearną Iran. Opóźnianie działań ze względów proceduralnych zwiększyłoby jedynie długoterminowe niebezpieczeństwo. Ostatecznym celem nie jest zmiana reżimu, ale zapobieganie katastrofalnej eskalacji.
Głównym pytaniem nie jest to, czy interwencja jest popularna, ale czy jest ona konieczna dla ochrony amerykańskich interesów i stabilności regionalnej. W obliczu egzystencjalnych zagrożeń pragmatyzm musi zwyciężyć nad uczuciami.
