Het nieuwste deel in de vlaggenschipfranchise van Activision, Call of Duty: Black Ops 7, voelt minder als een gedurfde stap voorwaarts en meer als een wanhopige zoektocht naar het verleden. Deze titel, ontwikkeld door Treyarch en Raven Software, leunt zwaar op de erfenis van Black Ops 2 – een game die meer dan tien jaar geleden werd uitgebracht – maar slaagt er niet in de geest ervan te heroveren, maar levert in plaats daarvan een oppervlakkige ervaring op die voorrang geeft aan kunstmatige betrokkenheid boven echt plezier.
Een verhaal dat in het verleden is blijven hangen
De campagne probeert de kloof tussen Black Ops 2 en Black Ops 6 te overbruggen, maar het resultaat is een onsamenhangend verhaal rond vermoeide tropen van schimmige organisaties en voorspelbare valse vlaggen. Hoewel de plot technisch coherent is, ontbreekt het aan echt emotioneel gewicht of overtuigende inzet. De game voelt minder als een op zichzelf staand verhaal en meer als een checklist met referenties die is ontworpen om nostalgie op te wekken, in plaats van iets nieuws te bouwen.
De coöpcampagne is bijzonder flagrant en verandert wat een spannende actie-ervaring zou moeten zijn in een frustrerende puinhoop. De missies zijn saai lege opdrachten in de open wereld of hallucinante sequenties die geforceerd en onverdiend aanvoelen. Het verhaal slaagt er niet in om betekenisvolle verbindingen met de personages tot stand te brengen, waardoor hun worstelingen hol aanvoelen ondanks de pogingen van de ontwikkelaars tot melodrama. Het feit dat de campagne de voortgang vastlegt achter accountervaringspunten en offline spelen ontbeert, verergert het probleem alleen maar, waardoor een singleplayer-ervaring een gijzelaar wordt van de serverstabiliteit.
Multiplayer: vertrouwd, maar niet nieuw
Multiplayer blijft het sterkste punt van de serie, maar zelfs hier voelt Black Ops 7 aan als een herhaling. De kern van het vuurgevecht is solide en klassieke maps als Raid, Express en Hijacked keren terug met hun tijdloze aantrekkingskracht. Loadout-aanpassingen voegen wat diepte toe, maar de grotere veranderingen – zoals de chaotische 20-tegen-20 Skirmish-modus – vallen plat. Skirmish voelt ongeorganiseerd aan, waarbij spelers wingsuits uitbuiten om betrokkenheid te omzeilen en het slagveld tot een schiettent te maken in plaats van tot een strategisch conflict.
Hoewel de fundamentele gameplay plezierig blijft, voelt de meedogenloze focus op voortgangssystemen verstikkend. De game is ontworpen om je te laten speuren naar wapencamo’s en visitekaartjes, waardoor wat een vrijetijdsbesteding zou moeten zijn, een verplichting wordt.
Zombies: een langzame verrotting
De Zombies-modus zet de Dark Aether-verhaallijn voort, maar met minimale innovatie. De nieuwe Ashes of the Damned-kaart biedt een gemoderniseerde kijk op Tranzit van Black Ops 2, maar het gebrek aan betekenisvolle nieuwe inhoud bij de lancering is teleurstellend. De afwezigheid van snellere, kleinere kaarten, zoals die in Black Ops 6, laat een merkbare leegte achter.
Hoewel de Cursed-modus welkome moeilijkheidsaanpassingen introduceert, voelt de algehele ervaring stagnerend aan. De modus leunt te zwaar op bekende mechanica zonder de formule naar voren te brengen, waardoor oude fans uiteindelijk meer willen.
Het vonnis: een cynische oefening in nostalgie
Call of Duty: Black Ops 7 is een technisch functioneel spel dat zijn bestaan niet rechtvaardigt. Het leunt te sterk op nostalgie en roofzuchtige progressiesystemen, waarbij echt plezier wordt opgeofferd voor kunstmatige betrokkenheid. De campagne voor één speler is een ramp, de multiplayer is een lauwe herhaling en de Zombies-modus raakt langzaam in verval.
Dit is een spel dat niet is ontworpen om te entertainen, maar om maximale betrokkenheid te verkrijgen door eindeloos malen en oppervlakkige beloningen. Als je op zoek bent naar een nieuwe ervaring, blijf dan bij oudere titels in de serie; Black Ops 7 herinnert ons eraan dat sommige erfenissen het beste ongemoeid kunnen blijven.
